Keratoakantoma: formy patologii, potrzeby i metody usuwania

Keratoakantoma – typowa lub nietypowa, opuścić lub usunąć?

rogowiaka kolczystokomórkowego skóry lub błon śluzowych (nabłonka-verrukoma Guzhero łojowy, Horny lub psevdokantseromatozny kopiące – synonimy) jest pewnego rodzaju łagodne, ale zdolne do transformacji nowotworowej w porównaniu z brakiem leczenia (6%), nabłonka nowotworu skóry (lub błony śluzowej). Charakteryzuje się szybkim wzrostem, cykliczną formą przepływu i tendencją do spontanicznego odwrotnego rozwoju (inwolucji). Jakie są przyczyny i jak rozpoznać chorobę? Czy muszę usunąć keratoacantham?

Etiologia i patogeneza

Przyczyny i mechanizmy powstawania patologii nie zostały w pełni ustalone. Rozwój nowotworu wiąże się z zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego 9, 16, 19, 25 i 37 typów. Najczęściej w uszkodzonej tkance znajdują się sekwencje nukleotydowe 25. rodzaju wirusa brodawczaka ludzkiego.

Keratoakantoma skóry jest wywoływana przez następujące główne czynniki:

  • predyspozycje genetyczne;
  • nadmierne promieniowanie ultrafioletowe, co potwierdza najczęstsza lokalizacja otwartych obszarów ciała na skórze; szczególnie rogowiak kolczystokomórkowy skóry twarzy; częstsza lokalizacja na dolnej wardze ma charakter orientacyjny (w porównaniu z górną),który jest bardziej podatny na promieniowanie słoneczne;
  • narażenie na urazy mechaniczne;
  • długotrwała ekspozycja na różne chemiczne czynniki rakotwórcze (żywice, oleje mineralne, produkty rafinerii ropy naftowej, smołę, składniki węgla itd.) – wśród osób z odpowiednich zawodów nowotwór jest częściej rejestrowany;
  • wyrażone zaburzenia w funkcjonowaniu układu odpornościowego (immunosupresja) z jednego powodu lub innego, a charakter immunosupresji w typowych, nietypowych i wielokrotnych formacjach znacznie się różni;
  • promieniowanie jonizujące (z miejscowym leczeniem promieniami X, w strefie o podwyższonym tle promieniowania, itp.).

Najbardziej popularne jest założenie wzajemnego powiązania między wpływem infekcji wirusowej, predyspozycjami genetycznymi, stanem immunodepresyjnym a czynnikami prowokującymi.

Klasyfikacja kliniczna i symptomatologia

W klasyfikacji klinicznej keratoacanthum, w zależności od liczby ognisk, dzieli się na pojedyncze (samotne), występujące najczęściej i wielokrotne, które zwykle ma charakter dziedziczny.Ponadto rozróżnia typowe i nietypowe formacje skóry i błon śluzowych. Wielokrotne rogowiaki keratoakantoma są podzielone na typy:

  • Typ Fergusona-Smitha;
  • typ Grzhebovski lub erupcyjny.

Wielokrotne rogowiaki keratoakantoma

Uszkodzenie skóry

Typowym typowym (mięczakowatym, kraterowym) rogowiakiem kolczastym skóry i błony śluzowej jest węzeł o średnicy 1 do 2 cm, mający kształt kopuły. W jego centralnych działach "fałszywy wrzód" definiuje się jako depresję typu kraterowego, która jest wypełniona luźną lub, przeciwnie, gęstą, napaloną masą szarawo-brązowego koloru, którą można łatwo usunąć bez krwawienia. Na obwodowych częściach węzła znajduje się strefa zagęszczania z wygładzonym reliefem skóry i telangioktaziyami (nie zawsze), która ma postać wałka o jednolitym lub różowym kolorze.

Keratoacanthoma na pokryciach skóry pojawia się zwykle w wieku 40-50 lat w miejscach niezabezpieczonych przed wpływem czynników zewnętrznych, szczególnie przed promieniowaniem ultrafioletowym. Mężczyźni są dotknięci około 2 razy częściej niż kobiety. Najczęściej (do 85%) dotyczy to głowy i twarzy, a około połowa z nich to lokalizacja guza w okolicach nosa i jamy ustnej.Rzadziej opisane pinna leczeni na czerwonym obramowaniem, nawet mniej ostrości może być umieszczony na powieki.

Typowy cykliczny rogowiak kolczystokomórkowy rozwoju, który polega na zmianie fazy wzrostu następnie stabilizacji wzrostu i spontanicznej inwolucji. Cały proces jest zakończony w ciągu około 3 miesięcy po wystąpieniu choroby.

Uszkodzenie błon śluzowych

Na błonach śluzowych lub nowotworu reprezentowane miękkiej gęstej montażu, oraz ograniczona z otaczającej tkanki. Jego powierzchnia jest gładka, błyszcząca, biaława lub czerwonawa. W centralnej części węzła można określić niewielką depresję.

Pod względem lokalizacji następuje zwykle leczeni na błonę śluzową jamy ustnej, zlokalizowane w błonie śluzowej policzka, język, na dziąsła, podniebienie twarde, w obszarze fałdy głosu. Często lokalizacje jest śluzówki zewnętrznych narządów płciowych kobiet, gdzie tworzenie nowotworów charakteryzuje się typową strukturę krater zagłębienia w środku, wypełnionych nogi akantoticheskimi (przebarwionych) nici i zrogowaciałych mas.Znacznie mniej powszechny rogowiak kolczystokomórkowy gałki ocznej.

Czy nowotwór boli, czy nie w trakcie jego rozwoju?

W procesie rozwoju następują następujące etapy:

  • Etap I charakteryzuje się zaczerwienieniem obszaru skóry w miejscu późniejszego pojawienia się ogniska patologicznego w postaci szybko rosnącego guzka. Na tym etapie może pojawić się lekkie uczucie swędzenia i mrowienia. Przy wielości ognisk, ich rozwój następuje praktycznie jednocześnie. Wielokrotne ogniska zlokalizowane są głównie na twarzy, szyi, powierzchni prostowników górnych kończyn, a znacznie rzadziej na tułowiu.
  • Etap II – stacjonarny. Trwa przez kilka miesięcy. W tym okresie nie występują wyraźne zmiany, to znaczy wzrost praktycznie zatrzymuje się.
  • Etap III to faza regresji, która kończy się 3 miesiące po wystąpieniu choroby. W wyniku odwrotnego rozwoju, blizna pozostaje na miejscu edukacji. Jednak w wielu przypadkach nie występuje rozwój dynamiczny, który wymaga leczenia chirurgicznego. W przeciwnym razie możliwa jest transformacja do raka płaskonabłonkowego.

Narastające bóle występują tylko przy nietypowej formie podpazmu.

Formy skóry

Zgodnie z istniejącą klasyfikacją, atypowe pojedyncze odmiany nowotworowego tworzenia się skóry to:

  • Trwały rogowiak kolczystokomórkowy

Pod wieloma względami identyczny z typowym, ale czas jego konserwacji wynosi więcej niż 3 miesiące. Opisano przypadki utrzymywania się tej postaci rogowiaka kolczystokomórkowego w ciągu 12 miesięcy i dłużej.

  • Gigant

Przebieg kliniczny jest podobny do typowego, ale o średnicy większej niż 20 mm.

  • Płaski lub grzybopodobny rogowiak kolczystokomórkowy

Jest to płaski, półkulisty węzeł, płaski lub wznoszący się ponad otaczającą skórę bez centralnego zagłębienia i owrzodzenia. Powierzchnia skóry węzła pokryta jest obszarami o zwiększonej keratynizacji lub dość jednorodną masą ortokeratyczną.

  • Guz podobny do "rogu skóry"

Charakteryzuje się obecnością w centralnej strefie napalonych mas i krateru, który wygląda jak wystający grzbiet.

  • Zagregowany lub wieloguzkowy rogowiak kolczystokomórkowy

Odmiana ta charakteryzuje się tworzeniem się kilku kraterów w miejscu, które są odizolowane od siebie lub łączą się ze sobą, tworząc dużą wrzodową powierzchnię o nieregularnych konturach.

  • Odśrodkowe

Charakteryzuje się szybkim rozszerzeniem w kierunku obwodowym i procesami inwolucyjnymi w strefie centralnej w postaci tworzenia się blizny. Ze względu na wzrost odśrodkowy, wielkość guza może sięgać 20 cm średnicy, aw strefie obwodowej występuje pogrubienie tkanek w postaci wałka z teleangiektazjami. Możliwe, że nowotwór wyrasta w leżących pod nim tkankach.

  • Cyklinowy wariant bulwiasty

Fokus jest reprezentowany przez nieregularną półkolistą formację, która składa się z kilku węzłów przylegających do siebie cienką skórą i niewielką ilością napalonych mas. W obwodowych strefach od węzłów znajdują się małe guzki z owrzodzeniem w środkowych sekcjach i zanikową blizną. Cały guz jest podatny na ekscentryczny wzrost.

  • Odmiana anty-językowa

Przejawia się to pojawieniem się obrzęku, zaczerwienienia i narastającego bólu w falangi paznokcia. W wyniku szybkiego wzrostu, płytka paznokcia jest oddzielona od łóżka. Po utracie gwoździa na powierzchni łóżka widać węzeł, którego powierzchnia pokryta jest skorupą.

  • Nawracające rogowiaki kolczystokomórkowe

Nietypowe rogowacenia szyjki macicy z błon śluzowych

Podzielony na odmiany:

  • odporny;
  • gigantyczny;
  • powtarzający się.

Nawracające tworzenie się skóry i błon śluzowych jest nawrotem rogowiaka kolczystokomórkowego po usunięciu pierwotnego guza, z którego różnią się dużym rozmiarem i długotrwałością z wysokim prawdopodobieństwem przekształcenia w złośliwe.

Nietypowe odmiany charakteryzują się przedłużonym przebiegiem, rzadką spontaniczną regresją średnio w dwudziestym tygodniu (ogółem 20-32% przypadków) i częstym przekształcaniem w raka płaskokomórkowego (w 19% przypadków). W związku z tym są one odnoszone do fakultatywnego prekursora skóry.

W przypadku wielopostaciowej formacji typu Ferguson-Smith charakterystyczne jest nagłe pojawienie się dziesięciu do setek elementów na kończynach i tułowiu. Większość z nich jest podobna do guza pojedynczego gatunku. Choroba rozwija się zwykle u dzieci lub w młodym wieku, trwa przez długi czas, z okresami spontanicznej regresji, po których następują okresy zaostrzenia.

Kerzoakantoma Grzhebovskogo jest wielokrotnością (do setek, a nawet tysięcy) węzłów chłonnych o średnicy około 2-3 mm, zlokalizowanych na tułowiu i kończynach.Wysypki towarzyszą ciężkiemu świądowi i powiększonej wątrobie. Guzy rozwijają się u osób w wieku 40-50 lat.

Obraz patomorfologiczny

Histologiczne pochodzenie guza pozostaje kontrowersyjne. Przypuszcza się, że może rozwinąć się z komórek gruczołów łojowych, przewodów gruczołów potowych lub nabłonka pokrywającego. Przebieg kliniczny nie wpływa na histologiczny obraz rogowiaka kolczystokomórkowego. Jednocześnie znaczący wpływ na to ma etap rozwoju nowotworu.

Stadium wzrostu

Charakteryzuje się prawie brakiem granic między zrąbem a kiełkującym (inwazyjnym) nabłonkiem, w którym nie ma podziału na warstwy. Wystające brzegi inwazyjnych miejsc nabłonkowych składają się z keratynocytów, które wyglądają nietypowo. Wśród tych keratynocytów znajdują się komórki o dużej liczbie pośrednich podziałów (mitozach) i komórkach z naruszeniem procesów keratynizacji. W powierzchniowo położonych warstwach znajdują się bardziej dojrzałe komórki, a komórki z mitozami są mniej liczne.

Na różnych głębokościach skóry właściwej ustalane są sznury nabłonkowe, które często osiągają poziom gruczołów potowych.Początkowy etap tego wzrostu przebiega bez reakcji struktur skórnych. Później rozwija się reakcja zapalna z utworzeniem nieskutecznego nacieku zapalnego, składającego się z limfocytów, komórek plazmatycznych i histiocytów. Struktura guza pod koniec okresu wzrostu przypomina miskę wypełnioną napaloną masą.

Stadium dojrzałego guza

Na tym etapie pasm nabłonka badanie histologiczne warunkuje wyraźniejszy podział komórek warstwa po warstwie. Ponadto, same sznury są ostrzej oddzielone od tkanki łącznej. Te grubsze noty obecność parakeratozą i zaburzenia procesów komórkowych keratynizacji, tworzenie zrogowaciałych „perełek” reprezentujące ogniska keratynizacji na grubości naskórka. Liczby nietypowego komórkowego podziału pośredniego są praktycznie nieobecne, infiltracja wzrasta w podstawie formacji. Jego komórki czasami uszkadzają błonę podstawową, przenikają do naskórka i tworzą wewnątrzoponowo zlokalizowany ropień.

Involution

Początek fazy mimowolnej charakteryzuje się spadkiem intensywności proliferacji komórek w strefach powierzchniowych naskórkowych kordów, których kontury stają się zaokrąglone.Warstwa nabłonka, która ogranicza depresję kraterową, staje się bardziej subtelna, w niej zachodzą procesy przejścia od parakeratosis do zgrubienia warstwy rogowej (hyperkeratosis). Proces keratynizacji zaczyna się od centralnych części rogowiaka kolczystokomórkowego i obejmuje wszystkie jego części, depresja typu kraterowego stopniowo zmniejsza się i zanika. Infiltracja, znajdująca się u podstawy paleniska, stopniowo się zmniejsza i jest zastępowana włóknistą tkanką.

Diagnostyka

Diagnoza opiera się głównie na specyfice objawów klinicznych, która polega na obecności węzła w kształcie kopuły z "pseudo-selva" w części środkowej i cyklicznym strumieniu składającym się z trzech faz:

  • szybki wzrost;
  • stabilizacja;
  • spontaniczna inwolucji.

Diagnostyka z reguły odbywa się w zasadzie na podstawie obrazu klinicznego. W niektórych przypadkach wyjaśnienie lub potwierdzenie diagnozy jest uzupełnione patomorfologicznym obrazem guza. W tych przypadkach charakterystyczna jest pseudo-nabłonkowo-rozrostowa postać naskórka w przypadku typowych rozważanych guzów i ich nietypowych odmian.

Diagnostyka różnicowa rogowiaka kolczystokomórkowego uwzględnia główne cechy wyróżniające jego architekturę. Ta ostatnia polega na tym, że część proliferującego (proliferującego) nabłonka, położona wzdłuż krawędzi krateropodobnej depresji, wisi nad nią w postaci "dzioba". W tym przypadku, poprzez rodzaj "kołnierza", obejmuje on keratotyczne masy. Ponadto obrzęk naciekowy jest określany w warstwie skórnej składającej się z eozynofili, limfocytów, neutrofili i komórek plazmatycznych.

Największą trudnością w diagnostyce różnicowej rogowacenia jest ich odmienność od płaskonabłonkowego raka skóry. Nawet dane patomorfologiczne mogą być przydatne tylko dla określonego odcinka histologicznego. Szczególnie złożone jest różnicowanie rogowiaka kolczystokomórkowego od raka płaskonabłonkowego na etapie wzrostu.

Stwardnienie rogowiak kolczystokomórkowy należy odróżnić od guzów przerzutowych w raku skóry narządów wewnętrznych, które są najszybciej rozwijającą się formą gęstych i bezbolesne guzki początkowo czerwono-niebieskawe lub cielisty. Powstawaniu wrzodów w ich centralnej strefie towarzyszą ogólne objawy (osłabienie, utrata masy ciała itp.) Oraz zmiany w ogólnych badaniach krwi.

Konieczne jest również rozróżnienie rogowacenia szyjki macicy i łojotokowego keratoma. Te ostatnie charakteryzują się powolnym wzrostem i początkowo mają żółtawy wygląd, ale z rozwojem ciemnobrązowych blaszek, na których gęstej powierzchni występują pęknięcia lub tłuste skorupy. Łojotokowa keratoma może krwawić i powodować ból. W badaniu histologicznym wykrywa się w nim barwnik, komórki basaloidowe i śródskórne napalone cysty.

Oprócz powyższych patologicznych formacji skóry, diagnozę różnicową przeprowadza się także z wrzodziejącą wersją podstawowej komórki i starczego rogowacenia.

Samotny (pojedynczy) rogowiak kolczystokomórkowy

Leczenie rogowiaka kolczystokomórkowego

W obecności klinicznie typowego guza i przy braku antygenu HLA-A2, co wskazuje na to, że nie ma nietypowego przebiegu w planie prognostycznym, w ciągu 3 miesięcy po rozpoczęciu tworzenia się guza, obserwuje się taktykę wyczekiwania opartą na spontanicznej inwolucji. W celach kosmetycznych, podobnie jak w przypadku typowych, jak i nietypowych formacji, możliwe jest zastosowanie zastrzyku z zastrzykiem do ogniska interferonu-alfa-2, wewnątrz – bemitilu, który jest adaptogenem i immunostymulatorem. W niektórych przypadkach zaleca się stosowanie maści z kreatyną lub fluorouracylem.Jeśli występują nietypowe lub wielokrotne odmiany nowotworów, stosuje się 1-3-miesięczne leczenie aromatycznymi retinoidami z akrytyną lub neotigazonem.

Nietypowe formy są poddawane leczeniu chirurgicznemu. Keratoakantoma usuwa się za pomocą prądu elektrycznego (elektrokoagulacja), kriodestrukcji, wycięcia chirurgicznego lub łyżeczkowania, za pomocą sprzętu radiowego lub lasera na dwutlenek węgla. Jednak metody chirurgiczne stosuje się tylko na etapie stabilizacji wzrostu rogowiaka kolczystokomórkowego. W przeciwnym razie ryzyko nawrotu choroby jest dość wysokie.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
Loading...
Podoba Ci się ten post? Udostępnij znajomym:

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: